November 27, 2013

آدمها بعضی وقت ها یه سری اشتباهات می کنن. بعضی ها وقتی نوجوون هستن٬ بعضی ها تو جوونی٬ بعضی ها تو بزرگی. دردناک ترینش وقت جوونی هست. چون دیگه فکر می کنن بزرگ شدن٬ دیگه عقلشون می رسه٬ دیگه حواسشون هست٬ دیگه ضربه نمی خورن. ولی ای دل غافل ... که می خورن. بعضی وقت ها این ضربه های روحی و اشتباهات خیلی کمک می کنه به آدم٬ به اینکه خودش رو بشناسه٬ دنیا رو بشناسه٬ زندگی رو بشناسه. همین که بشکنی و بتونی خودت رو جمع کنی و سرت رو بالا بگیری و اشک نریزی٬ کار راحتی نیست. ولی اگه بتونی٬ باورت میشه که چقدر قوی هستی. یه سری شکست ها با اینکه شکست هست٬ یه جور پیروزی محسوب میشه. چون کلی درس به آدم یاد میده. کلی چیز آدم ازش یاد می گیره. یه وقتایی شاید چندین سال بعد از اون شکست تازه می فهمی که خدا چه لطف بزرگی اون موقع بهت کرده و دعاهات رو مستجاب نکرده. تازه می فهمی چقد خدا دوستت داشته اون موقع و تو اشتباه فکر می کردی که دوستت نداره. زندگی واسه همه بالا و پایین داره. واسه هر کسی یه سری مشکلات هست. شاید به نظر شما مشکلات بقیه کوچیک باشن ولی اشتباهِ. هر کسی مشکلاتش واسه خودش بزرگ هستن. مهم اینه که هر کدوممون چطوری با مشکلات برخورد کنیم. یاد بگیریم که مشکلات رو حل کنیم٬ دورشون نزنیم. یاد بگیریم پاکشون کنیم ولی درسایی که ازشون یاد گرفتیم رو از یاد نبریم. یاد بگیریم که نذاریم زخمش هی بسوزه و دردمون بگیره. هیچ کسی زندگیش بی نقص نیست. مهم دید هر کسی به زندگی هست. زندگی رو اگه بخوایم می تونیم قشنگ ببینیم٬ می تونیم دوست داشته باشیم٬ می تونیم رنگارنگش کنیم. می تونیم همیشه لبخند بزنیم. سعی کنیم هیچ وقت کم نیاریم. زندگی بهرحال٬ با همه ی مشکلاتش٬ خوبی هاش٬ بدی هاش٬ بدبختی هاش٬ زندگیِ و زندگی قشنگِ ... سعی کنیم قشنگ ترش کنیم واسه خودمون.

Posted by Saghariii at November 27, 2013 6:49 AM