March 3, 2014

یک دردهایی را هیچ وقت نمی توانی بیان کنی.
نه که بیان کردنش بد باشد٬ گفتنش سخت است.
در یک جمله در آوردنش سخت است.
این دردها هیچ وقت خوب نمی شوند.
همیشه گوشه ی قلبت می مانند.
آرام٬ آرام خانه ای برای خودشان درست می کنند.
آرام٬ آرام جزئی از زندگیت می شوند.
و بی آنکه بدانی آرام٬آرام با آنها کنار میایی.
اینها می شوند جزئی از وجودت٬ از زندگیت٬ از لحظه هایت.
دلتنگی یکی از این دردهاست.
نه فقط دلتنگی برای کسی یا کسانی.
گاهی هم آدم دلش برای خودش تنگ می شود.
خودش را فراموش می کند.
فراموش می کند چه کارهایی دوست داشته٬ از چه کارهایی لذت می برده.
فراموش می کند که بوده٬ چه برنامه هایی داشته.
بعضی وقت ها می نشیند و به خودش فکر می کند.
و می بیند ... چقدر وقت است که خودش را ندیده.
چقدر وقت است که خودش را فراموش کرده.
چقدر از خودش دور شده ...
این دردها ...
این دردها که می ماند دیگر به این آسانی ها نمی رود.

Posted by Saghariii at March 3, 2014 11:18 AM