March 11, 2014

شدیم آدمهای نماندن.
شدیم آدم های نمی توانم٬ نمی خواهم٬ نمی شود.
دیگر همه ی فعل هایمان منفی شده.
شدیم آدم های خواستم ولی نشد.
نشد٬ دست من نبود٬ نمی شد٬ .... از زبانمان نمی افتد.
شدیم آدمهای گریزان.
گریزان از خودمان
دوستانمان
اطرافیانمان
اعصاب نداشته٬ خلق و خوی بد٬ بی ادبی٬ ... همه را می گذاریم پای مشکلاتمان.
وقتی کسی می رود دیگر نمی پرسیم چرا رفتی.
او هم وقتی می خواهد برود دیگر به خودش زحمت نمی دهد که توضیح بدهد چرا می رود.
دوستی هایمان یک دفعه شروع می شود و یک دفعه تمام. بی آنکه بدانیم چرا٬ بفهمیم چه شد.
می بینیم می رود٬ ولی دیگر نمی پرسیم. نمی خواهیم بفهمیم.
بجای حرف زدن به انتقام فکر می کنیم٬ به حالش را گرفتن فکر می کنیم یا در نهایت می گوییم٬ همان بهتر که رفت. چند تا جمله هم بعدش می گوییم که دلمان خنک شود.
شاید حوصله نداریم٬ شاید روزگار اوضاع را به کاممان تلخ کرده.
ولی انگار دیگر مهم نیست.
انگار دیگر هیچ چیز مهم نیست. نه خودمان٬ نه اطرافیانمان٬ ...
دیگر کسی نمی گوید لطفا بمان٬ چرا می خواهی بروی٬ کجا می روی٬ چه کردم که ناراحتت کردم٬ ...
دیگر کسی نمی گوید ببخشید٬ معذرت می خواهم٬ اشتباه کردم.
همه فکر می کنند حق با خودشان است. همه فکر می کنند حقشان خورده شده است.
هیچ کسی حاضر نیست از چیزی که می خواهد کوتاه بیاید.
شدیم آدم های فراری
فرار از خودمان٬ از لحظه هایمان.

روزگار شاید بدی کند٬ ولی هیچ وقت دلیل رفتارهای بدمان نمی شود.

Posted by Saghariii at March 11, 2014 12:00 AM