October 8, 2014

همیشه دست به نوشتنم خوب است٬ ولی وقتی بحث جنگ می شود٬ وقتی مردمی دارند می میرند و چرایی ندارد. وقتی نوشتن یک جمله یا چند خط جان هیچ انسانی را نجات نمی دهد. آدم دست و دلش به نوشتن نمی رود. جنگ٬ جنگ است و آدم ها٬ آدم.
کاش می شد کاری کرد تا در هیچ جای دنیا٬ هیچ کودکی جنگ را نبیند٬ هیچ کودکی پدرش را در جنگ از دست ندهد٬ هیچ مادری مجبور به جنگیدن نشود٬ هیچ کسی عزیزانش را از دست ندهد٬ هیچ انسانی از خانه اش فراری نشود و هیچ مردمی مجبور به ترک وطنشان نشوند.
آدم لال می شود از این همه وحشی گری در این قرن به ظاهر ۲۱اُم و از آدم های به ظاهر متمدن.

Posted by Saghariii at October 8, 2014 12:42 PM